Τα αβγά
Είναι δεύτερη φορά φέτος που βάφω κόκκινα αβγά. Όχι ότι είναι απαραίτητο, αφού εμείς θα κάνουμε Ανάσταση στο πατρικό μου και τα αβγά δε βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των διατροφικών μας επιλογών. Αλλά να, έτσι, για το καλό... ή μήπως έρθει η ανηψιά μου και της δώσω το κόκκινο αβγό της!
Όταν ήμουν μικρή θεωρούσα το βάψιμο μπερδεμένη υπόθεση. Η μάνα μου έβαφε καμιά σαρανταριά μέσα σε στη χάλκινη κατσαρόλα της γιαγιάς μου το εσωτερικό της οποίας με τα χρόνια είχε γίνει κατακκόκινο από τη βαφή. Πολλά τα διακοσμούσε χρησιμοποιώντας φύλλα από τα φυτά της βεράντας (πλούμπες). Τα υπόλοιπα τα παραλαμβάναμε εμείς το απόγευμα της Μ. Πέμπτης και τα στολίζαμε (;) με αστείες πασχαλινές χαλκομανίες, απ' αυτές που ξεκολλούσαν από το χαρτάκι τους αν τις άφηνες λίγο σε ένα βαθύ πιατάκι με νερό. Κρατούσε όμως οπωσδήποτε ένα αδιακόσμητο για να το βάλει στο εικονοστάσι. Κοντολογίς η όλη υπόθεση έπαιρνε όλο το πρωινό και το μισό απόγευμα, μέχρι να ντυθούμε να ξεκινήσουμε για την Εκκλησία.
Πέρυσι λοιπόν και φέτος ανακάλυψα με ανακούφιση ότι τα πράγματα δε χρειάζεται να είναι τόσο πολύπλοκα. Δέκα αβγά είναι αρκετά για μας. Ένα πακετάκι βιολογικής βαφής από κατάστημα βιολογικών προϊόντων είχε 2 φακελάκια βαφής, χρησιμοποιήσα το ένα πέρυσι και το άλλο φέτος. Στην ησύχία της ζεστής μικρής κουζίνας μου και όσο περίμενα τα τσουρέκια να φουσκώσουν, έπλυνα και στέγνωσα τα αβγά και μπλουμ στην ανοξείδωτη βαθιά κατσαρόλα με τη διαλυμένη βαφή· ήταν έτοιμα όλα σε μια "καζανιά" πριν περάσει μισή ώρα. Τα στέγνωσα τα γυάλισα και να τα στο τραπέζι!
Καλό μας Πάσχα!
